Zużyty rozpuszczalnik może wrócić do obiegu, stać się paliwem albo zostać unieszkodliwiony. Wybór nie zależy od nazwy odpadu, lecz od składu partii i tego, jak była zbierana. Wyjaśniamy, czym różnią się te drogi, co przekreśla destylację i co zakład może zrobić sam, zanim zamówi odbiór.
W polskiej klasyfikacji regeneracji rozpuszczalników odpowiada proces R2, czyli „odzysk/regeneracja rozpuszczalników”. R1 to wykorzystanie głównie jako paliwa, a D10 to przekształcanie termiczne na lądzie, czyli unieszkodliwianie. Art. 17 ustawy o odpadach stawia recykling wyżej niż inne procesy odzysku, a te wyżej niż unieszkodliwianie.
Regeneracja działa, gdy partia jest stosunkowo czysta, a jej skład znany. Typowym sposobem jest destylacja: rozpuszczalnik odparowuje i skrapla się, a żywice, pigmenty i inne nielotne zanieczyszczenia zostają w pozostałości. Partie, które się do tego nie nadają, mogą iść do odzysku energii, jeśli mają odpowiednią wartość opałową. Każdą partię oceniamy po karcie charakterystyki lub próbce i kierujemy do procesu zgodnego z jej składem.
O tym, która droga jest możliwa, decyduje partia, a nie deklaracja. Oferta powinna więc wskazywać proces, a karta przekazania potwierdzać go w BDO.
Wyższa pozycja w hierarchii postępowania z odpadami to argument w raportach ESG, ale liczy się też rachunek: czysta partia trafia zwykle do dolnej części widełek cenowych.
Dochodzi do tego bilans LZO. W planie gospodarki rozpuszczalnikami z załącznika VII dyrektywy 2010/75/UE rozpuszczalniki zawarte w zebranych odpadach to pozycja O6, odejmowana przy obliczaniu emisji niezorganizowanych. Masa z karty przekazania pomaga więc wykazać, że rozpuszczalnik nie wyparował.
Odzysk zaczyna się w zakładzie, nie w instalacji. O wyniku najczęściej decyduje to, jak odpad był zbierany przez ostatnie tygodnie.
Osobny, oznakowany pojemnik na każdy rodzaj rozpuszczalnika i zakaz dolewania czegokolwiek „na chwilę”. Frakcje chlorowane trzymaj z dala od niechlorowanych, a wodę z dala od obu. To najtańszy krok w całym procesie.
Laboratorium sprawdza m.in. zawartość wody i chlorowców, temperaturę zapłonu i pozostałość po odparowaniu, a w razie potrzeby także wartość opałową. Wynik wskazuje, czy partia może iść do R2, czy raczej do R1.
Partię kierujemy do procesu ustalonego na etapie oferty, a masę i kod potwierdza karta przekazania odpadu w BDO. Te dane wykorzystasz w bilansie rozpuszczalników i raportach ESG.
Wyślij kartę charakterystyki, opis zanieczyszczeń, ilość i częstotliwość powstawania odpadu. Przy partiach powtarzalnych to zwykle wystarczy, by ocenić szanse na regenerację.
Partię zabieramy w beczkach z certyfikatem UN, mauzerach IBC lub cysterną. Rozpuszczalniki niechlorowane to najczęściej klasa 3, a chlorowane klasa 6.1, więc oba strumienie jadą z właściwym oznakowaniem i dokumentami.
Odzysk zaczyna się w zakładzie, nie w instalacji. O wyniku najczęściej decyduje to, jak odpad był zbierany przez ostatnie tygodnie.
Osobny, oznakowany pojemnik na każdy rodzaj rozpuszczalnika i zakaz dolewania czegokolwiek „na chwilę”. Frakcje chlorowane trzymaj z dala od niechlorowanych, a wodę z dala od obu. To najtańszy krok w całym procesie.
Wyślij kartę charakterystyki, opis zanieczyszczeń, ilość i częstotliwość powstawania odpadu. Przy partiach powtarzalnych to zwykle wystarczy, by ocenić szanse na regenerację.
Laboratorium sprawdza m.in. zawartość wody i chlorowców, temperaturę zapłonu i pozostałość po odparowaniu, a w razie potrzeby także wartość opałową. Wynik wskazuje, czy partia może iść do R2, czy raczej do R1.
Partię zabieramy w beczkach z certyfikatem UN, mauzerach IBC lub cysterną. Rozpuszczalniki niechlorowane to najczęściej klasa 3, a chlorowane klasa 6.1, więc oba strumienie jadą z właściwym oznakowaniem i dokumentami.
Partię kierujemy do procesu ustalonego na etapie oferty, a masę i kod potwierdza karta przekazania odpadu w BDO. Te dane wykorzystasz w bilansie rozpuszczalników i raportach ESG.
Jeśli skład się nie zmienia, nie trzeba za każdym razem oceniać partii od nowa.
Dobra kandydatka do R2. Jednorodny rozpuszczalnik z nielotnymi resztkami to najprostszy przypadek destylacji. Warunkiem jest osobna zbiórka od pierwszego litra.
Możliwa, ale zależy od skali. Składniki mają zbliżone temperatury wrzenia, około 77–83 °C, więc rozdzielenie jest trudniejsze. Przy małych ilościach częściej wygrywa odzysk energii R1.
Zależy od suchej masy. Destylacja odzyska część rozpuszczalnika, ale zostanie pozostałość wymagająca osobnego zagospodarowania. Im więcej żywic, tym mniejszy sens regeneracji.
Tylko gdy jest jednorodna. Czysty dichlorometan lub tetrachloroetylen można regenerować, ale mieszaniny i domieszki chloru zwykle kierują partię do unieszkodliwiania.
Zwykle nie do R2. Woda podnosi koszt rozdzielenia, a z alkoholami tworzy mieszaniny azeotropowe, których zwykła destylacja nie rozdzieli. Obniża też wartość opałową.
Poznaj
koszty utylizacji rozpuszczalników
wminutKażda z tych pięciu rzeczy może przesunąć partię z regeneracji do odzysku energii albo unieszkodliwiania. Większości da się uniknąć już na etapie zbierania.
Domieszka chlorowców
Woda i emulsje
Żywice i pigmenty
Wiele składników w jednym pojemniku
Brak danych o składzie
Odzysk to także decyzje w zakładzie. Poniżej odpowiedzi na pytania o własne urządzenia, pozostałości i to, czego nie wolno zrobić z resztkami.
Destylarka w lakierni lub drukarni pozwala odzyskać część rozpuszczalnika na miejscu i zmniejsza zakupy, zwłaszcza przy stałym zużyciu jednego rodzaju. Nie likwiduje jednak odpadu, bo zostaje pozostałość podestylacyjna, którą trzeba przekazać uprawnionemu podmiotowi.
Policz też obsługę, strefę zagrożenia wybuchem i energię. Jeśli rozpuszczalnik jest już odpadem, jego przetwarzanie może wymagać decyzji administracyjnej, dlatego przed zakupem sprawdź to w urzędzie właściwym dla zakładu.
Destylacja rozdziela partię na rozpuszczalnik i pozostałość z żywicami, pigmentami i resztkami substancji, która nadal jest odpadem. W przemyśle chemicznym ma ona kody takie jak 07 01 08*, a przy związkach chlorowców 07 01 07*. W innych źródłach często będzie to 14 06 05* lub 14 06 04*.
Jeśli pozostałość ma odpowiednią wartość opałową i skład, może iść do odzysku energii, a jeśli nie, do unieszkodliwiania. Właściwą pozycję pomoże ustalić strona kody odpadów dla rozpuszczalników.
Kilka prostych zasad decyduje o tym, czy partia zachowa wartość:
Odpad może leżeć najwyżej 3 lata (art. 25 ust. 4 ustawy o odpadach), ale im świeższa partia, tym mniej w niej wody i zanieczyszczeń.
Dane CDSRecycling do sprawdzenia w rejestrach: BDO 000034909, zezwolenie 44/22/PZ.O, licencja 62/2021. Zakres usługi opisuje strona utylizacja rozpuszczalników, a koszt cennik.
Na przywróceniu rozpuszczalnika do użytku, najczęściej przez destylację, która oddziela go od żywic, pigmentów i innych zanieczyszczeń. W klasyfikacji odpadów odpowiada temu proces R2. Partie, których nie da się w ten sposób odzyskać, mogą zostać wykorzystane energetycznie w procesie R1.
R2 to odzysk i regeneracja rozpuszczalników. R3 dotyczy recyklingu lub odzysku substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki. Dla zużytego rozpuszczalnika właściwym procesem regeneracji jest więc R2.
R1 to wykorzystanie odpadu głównie jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii, czyli odzysk. D10 to przekształcanie termiczne na lądzie, czyli unieszkodliwianie. Zgodnie z hierarchią z art. 17 ustawy o odpadach odzysk ma pierwszeństwo.
Nie. Przeszkodą bywa woda, żywice, chlorowce i mieszanina wielu składników o podobnych temperaturach wrzenia. O możliwości regeneracji decyduje konkretna partia, dlatego oceniamy ją po karcie charakterystyki lub próbce.
Jednorodne frakcje tak, ale mieszaniny i domieszki zwykle wykluczają regenerację i ograniczają wykorzystanie jako paliwa. Dlatego frakcje chlorowane należy zbierać osobno, a ich stawka za tonę jest wyższa.
Nigdzie. Nie wolno wlewać go do kanalizacji, gruntu ani wód. Przedsiębiorca oddaje go uprawnionemu odbiorcy, a dokumentem jest karta przekazania w BDO, a osoba prywatna oddaje go do gminnego PSZOK.
Do gminnego PSZOK, w szczelnym i opisanym pojemniku. Zasady i limity ustala gmina. Usługa CDSRecycling jest przeznaczona dla firm.
Zmniejsza obliczaną emisję niezorganizowaną, ale nie samo zużycie. W planie gospodarki rozpuszczalnikami z dyrektywy 2010/75/UE rozpuszczalniki w zebranych odpadach to pozycja O6, odejmowana od emisji, a zużycie liczy się według wzoru C = I1 − O8. Sposób rozliczenia wskazuje też decyzja dla instalacji.
Technicznie tak, choć w zakładzie powstaje wtedy strefa zagrożenia wybuchem, a pozostałość nadal jest odpadem. Jeśli rozpuszczalnik ma już status odpadu, przetwarzanie może wymagać decyzji administracyjnej, więc warto to sprawdzić przed zakupem urządzenia.
Rozpuszczalniki niechlorowane kosztują 800–1 500 zł netto za tonę, a chlorowane 1 300–1 900 zł netto za tonę; transport liczymy osobno. Czysta, jednorodna partia trafia zwykle do dolnej części widełek. Przeliczenie na litry i mauzery IBC znajdziesz w cenniku.
Wiesz już, jaka droga wchodzi w grę. Sprawdź teraz koszt i kod, który trafi na kartę przekazania.
Treść sprawdzona w listopadzie 2026 r.
oferty@cdsr.pl
+48 530 312 784
